فاطمه متعلم صنف دوازدهم با شال سفید سرش دنیای اطرافش راتاریک می بیند.او با آنکه دنیا برایش تاریک است همیشه به دنیا لبخند میزند. از زندگی اش راضی است واحساس خوشی می کندو میگوید:” من به این باوررسیدم که ما نابینایان هم مانندافراددیگرمی توانیم درس بخوانیم وادامه تحصیل بدهیم.”ازاین طریق بتوانم برای مردم جامعه مصدرخدمت
شوم.
از لحاظ حقوقی افراد نابینا هم مانند بقیه افراد جامعه حق دارند به تمام امتیازات شهروندی دسترسی داشته و زندگی خود را بطورعادی پیش ببرند.
در.ماده پانزدهم قانون حقوقی وامتیازات معلولین آمده است.
“معلولین حق سهم گیری مساوی رادرعرصه های اجتماعی
اقتصادی،سیاسی،فرهنگی،تعلیم وتربیتی ،تفریحی وورزشی بدون تبعیض رادارا می باشند.”
هرات یکی از شهرهایست که از این ویژگی برخوردار است.
آمار نشان میدهد که فعلا در حدود42نفردرمکتب روشندلان و60نفردرمکاتب عادی شهر مشغول آموزش اند.
فاطمه تنها فردی نیست که چشمانش روشنی فضاءرانمی بیند ماننداوافراد دیگری هستند درحالیکه مشغول فراگیری علم ودانش اند.
افسانه یکی دیگرازنابینایان است که هم اکنون در مکتب گوهرشاد مشغول فراگیری علم ودانش است.
او میگوید :”من خوشحال هستم که ماروشندلان هم مانند افراد دیگرمی توانیم علم بیاموزیم ودرآینده آرزودارم یک داکترشوم.
وبه جامعه خودخدمت کنم واگرمن یک داکتر شوم ازافرادی که مثل من دچارمشکل هستندهیچ وقت فیس نخواهم گرفت این یگانه آرزوی من درزندگی است.”
نگاهی متفاوت…
اما برخی برخورد های نامناسب اجتماعی باعث میشود که نابینایان دربین جامعه خود را تنها احساس کنند.
علی احمد کاوه استاد جامعه شناسی پوهنتون هرات خانواده هارا نیز در زمینه مقصر میداند
آقای علی احمد کاوه می گوید:”افراد روشندل یک تفاوت جسمی باافراد دیگردارند اینست که به گونه طبیعی ،مادرزادی ویابراثرحوادث خاص روشنی فضا رادیده نمی توانند وازنگاه روانی وضیعت احساس تری دارندوانتظاردارندکه مردم آنها رادرک کنندبه عنوان معیوب نشمارند ،به آنها احترام داشته باشند،اماوقتیکه بعضی از افراد آنهارا به عنوان یک آدم معیوب مینگرد و فکر میکنند که بار دوش جامعه اند وتحت فشارهای روانی قرارمیگیرند .پس باید خانواده ها به نیازهای جدی تر آنها توجه بکنند نه به عنوان اینکه او نیاز به همکاری دارد واو کسی است که نمی تواند مشکل خود را رفع کند، بلکه به عنوان یک فرد عادی به او نگاه کنندوکوشش کنند که خودش مشکلات خود را حل کنند وبه سر پای خود بایستدودرموقعیت های خاص متوجه حساسیت های روانی او باشند واز طرفی باید آنها راطوری تربیت کنند وکوشش کنند واز نگاه تربیتی با افراد آماده بکنند که خیلی حساسیت وشکستگی زیاد در مقابل عکس العمل مردم نداشته باشند وهمه افراد جامعه را نمی توان ادب وکنترول کرد.اکثریت مردم درجامعه زندگی می کنند با افرادنابینایک جوردیگرنگاه می کنندآنهاراخواروحقیرمی شمارنددرحقیقت، این قسم نیست آنهامی تواننددیگرافراددرجامعه زندگی کنند وبدون هیچ نوع مشکل زندگی کنند.
فاطمه که نمی خواهدباردوش جامعه گرددوآرزوداردررشته حقوق یا ژورنالیزم به تحصیل ادامه دهد.
وی می گوید:” هدف درزندگی مهم است وهدف من خدمت به جامعه ی است که چنددهه جنگ راسپری کرده است.

منابع دردیگر: یک

بدرالدین خقانی فرمانده حملات تروریستی شبکه دهشت افگن حقانی که یک گروپ متحد شورشیان طالب است که در مناطق قبایلی وزیرستان شمالی فعالیت دارد. شبکه حقانی در سدر فعالیت­های شورشی در افغانستان قرار دارد.

که مسؤل حملات دهشت افگنانه وسیع است،بدرالدین حقانی پسر جلال الدین حقانی موسس شبکه تروریستی حقانی است و نذرالدین و سراج الدین حقانی برادران وی میباشد که بر اساس فرمان  13224 کمیته 1267 تعزیرات سازمان ملل متحد شامل لیست سياه گردیده ­اند.

بدرالدین حقانی عضو شورای میرام شاه بوده که همه فعالیت­های شبکه حقانی را کنترول مینماید و در زمینه را اندازی حملات در مناطق شمال شرقی افغانستان با شورشیان و جنگجویان خارجی هم کاری مینماید.

وهمچنان آنها بدرالدین را مسؤل آدم ربائی در شبکه حقانی می داند، طوریکه در ماه نوامبر سال  2008 مسولیت ربودن دیوید رهاد گزارشگر نیویورک تایمز را که در سال 2009 موفق به فرار شد پذیرفته بود. که طی زمان اسارت گزارشگرمذکور بدرالدین حقانی به او فشار آورده بود تا وی  ویدیو­های را تهیه کند و نام­های را بنویسد که طی آن خواستار پول وتبادله زندانی­ها گردیده بود.

شمولیت وی در  لیست سیاه تحت فرمان 13224 همه دارائی و ملکیت بدرالدین حقانی را تحت حوزه قضائی ایالات متحده آمریکا مسدود ساخته و مانع انجام هر نوع معاملات مالی آمریکايیان که به نفح بدرالدین میباشد میگردد.

براي اطلاعات بيشتربه اين سايت مراجعه كنيد.

http://www.afghanpaper.com/nbody.php?id=21218

http://www.dw-world.de/dw/article/0,,15118991,00.html

I have called to my class mate and asked about the result of exam and he  told me  that fifteen students had passed from the exam and the others students have already failed and he have told me that you are one of the failed students and I become so disappointed .. but next day when I went to the faculty I saw that I have not failed and then become very

happy ….. when I heard that I did not failed